L’ARC DI SAN MARC

Ferma ta l’aria,  la ploja

coma un mûr di vêri pandût dal sorêli

dopo l’ultim arbol dal bošc,  prin dal prin

fîl di erba dal prât c’al comenča,

una tindina di seda c’a ven jù dal cêl

ma no duta insiema,

coma gotas di lûš in t’una partida di dama

dulà che una no pò moviši, fin co chê âta no é tal siò puešt

e la cjasa a é la cjera,

gotas di štelas

c’as ven su dal fonz dal lât

a daj una bušada al cernèli da l’aria, as cjapan flât

e po’ as tornan sot,

un falchét fer ta la buera,

al da un colp di švuala par no colâ jù

par reštâ fer in tal nuja,  pojât t’un pensêr

coma un acuilon leât jù par cjera

c’al par c’al sei libar ma alc al li ten in’mò uchì,

e sint c’al mi cjala

vuai serâz šgriâz da la fuarča da l’aria

jó saj c’al mi cjala

so no savés c’a é ploja penserés c’al šta vaint

a’ son da las rubas co no ši pò migo špiegalas

il fîl c’al li ten fer al finiš chì, tal gno côr

enfra la štriša rossa e chê giala

so cualchidun li vedés al saverés  co cji compagnarai fin a cjasa

jó resterai uchì, ma il fîl d’arint al ši šlungjarà fin a lašacji gî,

vîf cumò pì di cuant co tu eras chì dongja.

Noma gotas di ploja, e lûš.