NIZULÀNT PINSÎRS

Une bàve di ajar,

nizùle i pinsîrs

puarte atôr odôrs di une vòlte

a jù messede cun chèi di vuê;

di lontàn vén il sbàti di ciùcui

il ciulâ di une ôge cjamàde di fén,

l’uzâ dai falcéz in primevère.

Pavéis che si còrin daûr

sfrissànt cà e là,

di porporíne il cîl.

L’odôr madûr di un pugnùt di tière:

ricuarz che cèrcin la mosfère

di lûcs ormai lontàns,

di un timp passât,pierdût.

Cjalâ dèntri chèi vói, fruâz

dal timp c’al côr:

tàl scûr, barlumâ un lusôr;

Tal cîl, un rài di sorêli,

un incjànt di une lûs di vêri.