|
Poesia nr. 12 |
LA MAGJA DA L’AMÔR
|
|
Sezione RESIDENTI |
La bolp! Noma la coda Il cjavrôl! Un muluč di lana tocjada ta la luna c’al šcjampa ta la cisa di noglâr La čuvita! Coma pluma co a fui da denta dal cušìn par tornâ subìt not da pié da la concjeta
Dut cidin
La luna a parturìš una magja a la faša cu las fuéas da la vît una sôr pì vecja a luštra las cjampanas da la catedrâl gotica dal las urtìas la gimula a ši dišvistìš davôr la ro∫sa da la tala A štriča i cjavéi plompš di rasada
Zito! A ‘nd’è una co a ven dongja par davôr il sió flât clip al clucja seda cui šgrisui co ài jù pal špinâl
Il soreli al taca a soflâ su las boras da la luna Sarai encja trišt ma vuia, almancu vuia no vuei savintin dal siò malštâ
‘ca di u’nin al riva ros in musa sudât coma una feda la lujania di ogni dì: co lui nol puéš fâ nuja, al šcuin šcjaldâ bon e trišt
Movicji! Ven cun me: la magjas, vin da salvalas, rešpiralas dutas una dongja l’âti, vè cussì musa cuintra musa rešpirin insiema duc’ i doi belplanc belplanc c’as no vetan da fuî.
|